Suriname schrijft dit jaar meerdere keren geschiedenis
2025 dient zich aan als een bijzonder jaar voor Suriname. Een jaar waarin het land niet alleen stilstaat, maar vooruit beweegt. Een jaar waarin geschiedenis zich niet fluisterend aandient, maar luid en duidelijk. Het is alsof Suriname, na jaren van crisis, stagnatie en geknakte hoop, weer rechtop gaat staan, de schouders strekt en zegt: 'Mi doro, mi no gwe.' Ik ben er nog, ik ga niet weg, en ik groei. En terwijl dat gebeurt, kijk ik als Surinaamse Nederlander vanaf een afstand en van dichtbij mee. Met trots, met nieuwsgierigheid, met kritische liefde.
Een vrouw die geschiedenis schrijft: president Jennifer Simons
Voor het eerst in de geschiedenis heeft Suriname een vrouwelijke president: Jennifer Simons. Een gebeurtenis die niet slechts symbolisch is, maar diep raakt aan decennia van maatschappelijke structuren, politiek wantrouwen en de steeds terugkerende vraag: 'Kan het anders?' En nu is daar een vrouw, iemand die al jarenlang in het hart van de politiek stond, die aan het roer komt te staan in een tijd waarin Suriname snakt naar leiderschap dat zowel daadkrachtig als verbindend is. De vraag die velen stellen, en die ik ook stel, klinkt helder: Zal zij het land naar een positiever beeld leiden? Kan zij verandering brengen waar zovelen op wachten?
Natio: de trots waar we op hebben gewacht
Het Surinaams voetbalelftal, of beter gezegd: de Surinaamse trots die zich eindelijk losmaakt van oude beperkingen. Na jarenlang te hebben gezien hoe Surinaamse toppers elders doorbraken, in het Nederlands elftal, bij internationale clubs, op wereldniveau, staat Suriname nu als onafhankelijk voetballand op eigen benen. En dat is niet niets. Natio had zich bijna geplaatst voor het WK. Het lag binnen handbereik. Nu wacht in maart een play-off: een kans die symbool staat voor Suriname 's huidige situatie. We zijn er nog niet, maar we zijn dichterbij dan ooit. Dichterbij het moment waarop de wereld niet alleen onze spelers ziet, maar ook het land Suriname.
Suriname is geen belofte meer, het is een mogelijkheid
Olie, ontwikkeling, economische vooruitzichten
Naast sport en politiek beweegt Suriname zich ook economisch in een nieuwe richting. In 2025 worden contracten getekend met internationale oliemaatschappijen. Offshore olie- en gasblokken worden ontwikkeld, plannen die al jaren boven de markt hingen, plannen die Suriname in theorie kunnen transformeren. Dit alles brengt twee gedachten met zich mee: De realistische hoop dat de economie zich kan herstellen en dat inkomsten uit olie kunnen bijdragen aan infrastructuur, onderwijs en maatschappelijke stabiliteit. De kritische voorzichtigheid die we hebben geleerd door de jaren heen: rijkdom is geen garantie, en ontwikkeling vraagt om transparantie, visie en beleid dat het volk dient, niet slechts de top.
Suriname viert 50st jaar Onafhankelijkheid
Suriname viert zijn 50ste jaar van onafhankelijkheid, een mijlpaal die uitnodigt tot reflectie. We hebben geworsteld, diep gevallen, opgestaan. We hebben fouten herhaald en lessen geleerd. En nu staat een vrouw aan het hoofd van een land dat klaar lijkt voor een nieuwe fase. Het antwoord op de vraag of zij het land naar nieuw licht zal brengen, is nog ongewis. Maar het feit dat deze vraag oprecht gesteld kan worden, voelt als een teken van hoop.
Paramaribo straalt, en dat straalt af op het land
Loop door de binnenstad van Paramaribo en je ziet dat er iets verandert. De historische panden worden gerestaureerd, het stadsbeeld oogt opgefrist, de straten lijken meer te ademen. De binnenstad oogt als een decor dat weer tot leven is gewekt: wit hout, donkerbruine lijnen, groene palmen, warme zon. Het voelt als Suriname, maar met een nieuwe glans. Het is een reminder dat schoonheid niet verloren hoeft te gaan, zelfs niet na jaren van verval. Het is een bewijs dat herstel mogelijk is, als er liefde, visie en inzet achter zit. Zal het dan toch nog wat worden? Deze vraag is een Surinaamse mantra. Een vraag die we gebruiken uit gewoonte, uit humor, uit frustratie en uit hoop. En soms allemaal tegelijk. Maar dit jaar voelt anders. Niet omdat alles plots rooskleurig is, maar omdat Suriname, op verschillende fronten, laat zien dat groei mogelijk is. Dat verandering geen droom hoeft te blijven. Dat ontwikkeling niet alleen een woord is dat in politieke toespraken wordt gebruikt, maar zichtbaar wordt op straat, in sport, in economie, en in leiderschap.
Suriname gloeit, groeit en bloeit, maar waar staan wij in dit verhaal?
Suriname is een prachtig land. Dat zeggen we vaak. Maar dit jaar lijkt het land het zelf ook uit te stralen. Mensen zijn creatiever dan ooit. Kunst, muziek, ondernemerschap, storytelling, het bruist. En die creativiteit is geen luxe, het is een overlevingsmechanisme, een trots, een kracht die zich telkens opnieuw opbouwt. Maar dan komt de vraag: doet mijn kijk op de zaak er toe als Surinaamse Nederlander? Mag je je uitspreken, meedenken, betrokken voelen? Mijn antwoord is ja en nee. Ja, omdat… We deel zijn van dezelfde geschiedenis, dragers van hetzelfde erfgoed. Onze ouders, grootouders of wijzelf zijn een brug tussen twee landen. Onze mening, onze visie, onze liefde voor Suriname komt voort uit verbondenheid. Nee, omdat… We leven niet in Suriname. We ervaren de dagelijkse realiteit niet volledig. We voelen de politieke consequenties niet direct, dragen niet dezelfde lasten, staan niet in de hitte van het moment. Toch betekent afstand geen afwezigheid. Een diaspora kan bouwen, ondersteunen, investeren, verbinden, vertellen.
Wat kan onze bijdrage zijn?
Door te laten zien dat Suriname talent heeft dat wereldwijd meedraait. Door kennis te delen, bruggen te bouwen, netwerken open te stellen. Door te investeren in initiatieven die duurzaam zijn, niet alleen financieel, maar ook sociaal en cultureel. Door het verhaal van Suriname te blijven vertellen. Niet vanuit nostalgie, maar vanuit trots en verantwoordelijkheid. Suriname is geen belofte meer, het is een mogelijkheid. De geschiedenis wordt dit jaar niet alleen geschreven in politieke speeches, sportverslagen of economische deals. Ze wordt geschreven in de manier waarop Surinamers, thuis en in diaspora, opnieuw durven geloven dat het beter kan. En als Suriname groeit, gloeit en bloeit, dan groeit, gloeit en bloeit er ook iets in ons. Het is tijd om niet alleen toeschouwer te zijn, maar mede-maker, mede-verteller, mede-drager. Suriname schrijft dit jaar geschiedenis. Laten we zorgen dat we het samen blijven lezen en meeschrijven. Soso lobi, Simone
Reactie plaatsen
Reacties
Mooi artikel over onze lobi Sranan! Thanks Simone!
Soso lobi!❤️