De donkere dagen zijn al een tijdje bezig. Buiten hangt die typische winterstilte in de lucht, zo’n deken van kou en rust die zowel troostend als confronterend kan aanvoelen. Huizen vullen zich langzaam met lichtjes, geuren van warme gerechten en de drukte van voorbereidingen. Iedereen maakt zich op voor de feestdagen, het moment in het jaar waarvan we zeggen dat het draait om samen zijn, liefde, dankbaarheid en warmte. Althans, zo lijkt het. Want de werkelijkheid is vaak minder glanzend dan de etalages en kerstfilms doen vermoeden. Niet iedereen verheugt zich op deze periode. Er zijn genoeg mensen die hopen dat de feestdagen zo snel mogelijk voorbij zijn, dat die reeks van donkere dagen waarin 'gezelligheid' de standaard lijkt, gewoon overslaat. Mensen die zich het liefst onzichtbaar zouden maken, die niets willen vieren, omdat er niets meer te vieren valt.
Het zijn alleenstaanden die zich rondom deze periode extra bewust worden van de leegte in huis. Mensen die net iemand hebben verloren, en die nu moeten wennen aan een stoel die leeg blijft, een stem die ontbreekt, een lach die niet meer in de kamer weergalmt. Of zij die net uit elkaar zijn gegaan, want ja, soms kiezen relaties er precies rond de feestdagen voor uit elkaar te vallen. Alsof het leven soms met een wrange timing speelt. De periode waarin we geacht worden liefdevol en warm met elkaar om te gaan, is voor hen een tijd van scherpe herinneringen, van gemis dat bijna tastbaar wordt.
En dan zijn er de mensen die simpelweg niet kunnen meedoen met de vanzelfsprekendheid van overvloed. Het heerlijke eten, de cadeautjes, het knus samen zijn met dierbaren, het klinkt voor velen als iets vanzelfsprekends. Maar voor anderen is het een droom die buiten bereik blijft, een beeld dat enkel via reclames of social media binnenkomt. Niet omdat ze het niet willen, maar omdat het leven hen in een andere realiteit heeft geplaatst. Daarbuiten, voorbij onze eigen straten en warme huiskamers, is de wereld nog veel rauwer. Mensen die proberen te overleven in omstandigheden waarin wij eigenlijk niet zouden kunnen bestaan. Gebieden waar oorlog woedt, waar families uit elkaar worden gedreven, waar kinderen geen veilige plek kennen. Plaatsen waar onderdrukking het leven bepaalt en waar woorden als warmte, vrijheid of gezelligheid nauwelijks betekenis dragen. Soms is het jaloezie, soms haat, macht of pure ellende die hele werelden klein houdt.
En misschien opent dat besef iets in je. Een wens om, op welke manier dan ook, een beetje verschil te maken. Het hoeft niet groot te zijn. Soms is een luisterend oor het grootste geschenk. Een berichtje sturen naar iemand die het moeilijk heeft. Iets lekkers meenemen voor een buur die alleen is. Een kaartje sturen, een kleine donatie doen, een helpende hand bieden. Het kan zo simpel zijn als een glimlach die je deelt met iemand op straat. Elk gebaar, hoe klein ook, kan voor iemand anders een lichtje zijn in hun donker. Hopelijk heb je het over voor een ander, niet omdat het moet of dat de feestdagen dit voorschrijven. Maar omdat het goed voelt om even stil te staan bij de kwetsbaarheid die deze periode zo zichtbaar maakt. Omdat empathie ons menselijk houdt in een wereld die soms hard kan zijn.
En als je wel samenkomt met dierbaren, als je warmte, gezelligheid, goed eten en cadeautjes mag ervaren, koester het. Geniet zonder schuldgevoel, maar met dankbaarheid. Want dat besef maakt deze dagen alleen maar rijker. Dat is uiteindelijk de kracht van deze periode, het herinnert ons eraan dat geluk nooit vanzelfsprekend is, maar altijd gedeeld kan worden. Ik wens je fijne feestdagen toe, met warmte, reflectie, en misschien een klein lichtje dat je doorgeeft. Soso lobi, Simone
Reactie plaatsen
Reacties